Yeni Çağın Hem Derwiş’i Hem Adule’si: Zeryan

0

“Son süreçte yaşadığım duygu mizansenine bir tanım bulmaya çalışıyorum. Tarihi örnekler beynimde canlanıyor. Bir Adulê-Derwêş destanı kendini tekrarlıyor. Önderlik bizleri, kadın gerillayı Adulê’ye benzetiyor. Derwêş, Adulê ve 12’ler destanı bu çağda kendini yeniliyor.

Adulê Milan aşiretinin soylu kızı. Onunla aynı aşirete mensubum. Yani ben de Milanlıyım. Derweş ise yiğit bir Kürt erkeği, savaşkan ve onurlu.

Adulê Derweşi yitirdiğinde bir ağıt yakar. Delalo Derweşo diye yanık bir ağıttır bu. Derweş son soluğunu Adulê’nin dizleri üzerinde verir.

Kendimi Adulê’ye benzetsem abartıya kaçmaz. Böyle dizlerimin üzerinde Derweş gibi yiğit Kürt gençlerinin son soluğuna tanık oldum. Fakat bir ağıt yakacak fırsatı bulamadım. Adulê bir Derweş yitirdi ve bu kadar acıyla ağıt yaktı. Ya ben? Kaç Derweş yitirdim…?”

Derweşo, Derweşooo…! Yiğitlerin yiğidi, anlının çatı kartal yuvası, kara gözleri geceyi çağıran, kirpiğiyle harman sürülen, gül yüzünden dağı güneşe küstüren…

Derweşo Derweşooo…! Kılıcı yedi dağ deviren, kalkanıyla göğü kaldıran, at sırtında boranın garazlısı, düşmanlarını toprağın pakladığı…

Derweşo Derweşooo…! Kalk. Kalk hele. Bu senin emrindi bu senin. Vaadin asıl oldu, ayık başın talebimdir, zamana düştü kehanetin cemresi. Beni sen mevki tayin eyledin. Gün buluşacak bir gün dün ile dedin. Derweş ile Adule’nin aşkını söylenen tüm bülbüller başkasının dalına uçacak dedin. Kürdistan’ın en kutsi rahminden yeni bir Derweş yeni bir Adule doğacak dedin, sen dedin. O vakit dedin tüm aşıkların yüzü suyu hürmetine çal kapımı, uyandır tüm savaşçı yanımı dedin. Uyan Derweş uyan! Ben sinene çektiğin o vaktin habercisi, sana mümin bir yusufçuğum.

Derweş göğsünde biriken bir son nefesle Adule! diye irkildi. Vakit geldi mi? dedi.

Mühlet dikildi kapına, söz senindir artık dedi yusufçuk…

Anlat hele kimdir, nedir, hangi hadisedir sırrı doğuran? dedi nefes nefese Derweş.

Kürdistan beyaz gelinlik içindedir, kan sızar yarasından, gülüşü buçuktur belki ama hürriyet zuhur edecek ülken için. Tam da Adule’nin kanayan yarasında, Şırnak’ta kavganın ebeliğinde doğdu yeni zamanın Derweşi de Adulesi de. Derweş de odur Adule de… Zeryan’dır adı. O da Milan aşiretinin soylu kızı, o da Adule gibi kaç yiğit uğurladı dizleri üstünde. Senin gibi at sürdü, senin gibi göğüs gerdi hasmına, gök gürledi üstünde, şimşek çaktı kalkanına, toprak yutmak istedi, ateş yakmak, su boğmak… Ama o düşmedi dizleri üstüne.

Adule gibi soylu Adule gibi güzel mi Zeryan …

Doğan Çetin

 

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.